Vivaz
Dag lieve Paco

Geen ongeduldige piep ‘s morgens, onderaan de trap, een poot tegen de houten plaat die jou moest beletten naar boven te komen.
Geen rondje park, die dagelijkse kilometer waar we samen zo van genoten. Op de terugweg versnelde je pas aanmerkelijk, want: eten!
Geen vragend koppie om de hoek van de keuken, zodra je de melkschuimer hoort piepen. Het drupje melk in jouw bak was ons vaste koffiemomentje samen.

 

Ik was je nooit kwijt in huis. Jij was waar ik was, op maximaal twee meter afstand. Als ik weg moest keek je me met je lieve bruine ogen aan met een blik van ‘ongezellig’. En als ik terugkwam was er altijd een warm welkom.

 

We hebben samen wat verdriet gehad; bij de mensen die ik heb verloren, was er thuis altijd die trouwe hondenkop direct op mijn schoot. Je voelde het, nog voor ik een traan liet.

 

Als ik Tom en Tess noemde, dan gingen de oortjes op scherp. De kinderen waren dan wel het huis uit de laatste jaren, maar vergeten deed je ze natuurlijk niet. De roedel was weer fijn compleet als ze thuis kwamen eten; jij lag tevreden in de buurt van de drukte.

 

Oud worden is niet leuk: ook voor jou kwamen de kwalen. Je kreeg staar, werd wat doof. De uren bij de trimster waren te lang om vol te houden, dus gingen je prachtige lange haren eraf. Dat vond je niks, je voelde je letterlijk en figuurlijk kaal, dat weet ik zeker. Maar het moest, om je comfortabel de laatste jaren te laten leven.
Lang lopen ging niet meer; het rondje park ‘s morgens was het enige wandelingetje nog, de andere uitlaatmomenten gingen niet verder dan de overkant van de straat of heel soms, als je echt fit was en er zelf zin in had, een half rondje park.
Je dronk veel water, plaste veel, maar het leek je niet te deren. Elke keer weer die gang naar de achterdeur vanaf de waterbak, om de volle blaas te legen voordat de verse sloot water daar was aangekomen.

 

Jouw laatste dagen waren niet fijn, al heb je geen pijn gehad. Je leek fit toen je voor een kleine ingreep – een bloedende wrat op je neus – onder een licht roesje ging. Een roesje waar je normaal gesproken niks van zou merken, want zelfs met zware narcoses was jij een halve dag later altijd alweer op de been en op zoek naar eten.
Deze keer werd je misselijk, kreeg je diarree en werd je slomer. Een infuus met vocht en allerlei middelen om je aan te sterken, de diarree te stoppen, mochten helaas niet baten. Op 12 augustus om 23.30 uur, een dag voor je 13e verjaardag, ben je thuis bij ons ingeslapen. Gelukkig nog voor de dierenarts de middelen klaar had om jou uit je lijden te verlossen. Je koos ervoor mij los te laten, in plaats van ik jou. En dat was fijn, want ik kon het niet.

 

Het is goed, je lijfje was op. Vette pech, waarschijnlijk een darmvirus dat zich nog niet had geopenbaard, heeft je de das om gedaan. Maar als dat niet was gebeurd, was de vergrootte bijnier die we enkele weken geleden op een echo zagen, je parten gaan spelen. Dan waren we regelmatig naar de dierenarts gegaan voor allerlei onderzoeken en prikjes. En ondanks dat je je daar verheugde op het koekje, was dat nooit een pretje voor je.

 

Maar tussen ratio en emotie zit een enorm gat. Ik wilde je nog niet kwijt. De afgelopen 48 uur heb ik alleen maar de pijn van echte liefde gevoeld. Echte liefde voor een vriend die altijd luisterde, er onvoorwaardelijk en zonder oordelen voor me was en die volledig op mij vertrouwde.

 

Het ga je goed lieve Paco, grote vriend. Ik hoop dat je flink geknuffeld wordt door mijn lieve broer, vader en moeder daar boven.

Mama Duck heeft wederom onze tuin als kraamkamer gekozen. Ik dacht dat ze dit jaar zou overslaan, aangezien op haar vaste plek geen eieren lagen. Maar schijnbaar heeft ze een andere veilige plek kunnen vinden.

Vanmorgen klopte ze weer op het raam met haar snavel. En zoals in 2015 en 2016 wandelt ze heel relaxed door onze woonkamer richting de sloot.

Deze keer is het wel anders… Hai Voeten van De Gelderlander stuurde me een privébericht of hij het filmpje mocht gebruiken en zojuist ben ik gebeld door Omroep Gelderland of ze vanmiddag even langs mogen komen. Wordt vervolgd…

(For licensing or usage, contact licensing@viralhog.com)

‘Vind je niet dat je een beetje teveel doet?’

‘Je bent altijd ook zó druk.’

Goedbedoelde, soms bezorgde, vragen en opmerkingen met dezelfde onderliggende vraag:

 

read more

Het was een top gesprek!

 

Ik werd gevraagd te komen praten over een workshop over communicatie en social media. read more

‘Ik heb altijd al een winkel willen hebben’

‘Ik ook’

….

‘Kunnen we dáár dan niet iets mee, in combinatie met events?’

 

Zo ongeveer begon ons idee anderhalf jaar geleden, toen we gezellig zaten te keuvelen in galerie Zeven Zomers van Eelco van Iersel. read more

Vanaf 11 maart 2015 kun je in 200 winkels in Nederland mobiel scannen. Daarmee is AH de eerste supermarktketen in Europa waar klanten in zoveel winkels met hun mobiele telefoon zelf hun aankopen kunnen scannen.

 

read more

tuin juni 2015Twee maanden geleden besloten we dat het tijd was. Tijd om Beuningen na 26 jaar te verlaten en in ‘de stad’ te gaan wonen: Nijmegen.

 

Op vrijdag meld ik het op Facebook, op zaterdag staat ons huis op Funda en op maandag bellen de eerste geïnteresseerden, die op woensdag 29 april, de dag na mijn verjaardag, komen kijken.

 

Ondertussen kwam een stroom aan reacties en emoties op ons af. read more

2015-05-01 jumpVanmorgen las ik een interview met Marnix Pauwels. Marnix – copywriter en mede-eigenaar van een reclamebureau in Amsterdam – heeft een pittig leven read more

Ergens begin maart zag ik ‘s morgens vroeg een woerd in onze tuin. Dat verbaasde me, aangezien onze tuin hermetisch is afgesloten en read more

Foto: Pixabay.com

Foto: Pixabay.com

‘Heb je Maaslander? Doe maar een onsje.’

De man kijkt de winkelier niet aan terwijl hij zijn bestelling doet.

 

Op de toonbank ligt een kaasplank met blokjes kaas, read more