Vivaz
Een speciaal talent

Vorige week had ik de eer als ‘expert’ aan te schuiven tijdens een ochtendconferentie in de Innovatietoren bij de Floriade. Uitgenodigd door opdrachtgever Dichterbij, waarmee ik in het verleden over hetzelfde onderwerp al eens heb meegedacht. read more

Sinds twee maanden ben ik de gelukkige huurder van een brakke caravan op een historisch landgoed, in the middle of nowhere. Geen stromend water, geen elektriciteit, noch vast toilet. Wél een wijds uitzicht met weilanden, bos, kippen, paarden en ander landelijk moois. Waterdicht, dat weet ik sinds de paar natte weken die we recent hadden. Winddicht, dat moet ik nog gaan ontdekken in de komende maanden.

Ik heb deze plek namelijk voor zes maanden gehuurd om te kijken of ik permanent een plaatsje wil op dit landgoed. Om te ervaren of het me brengt wat ik er van verwacht: inspiratie, ontsnapping uit de hectiek, rust. Een plek om te mijmeren, te schrijven, maar ook een plek om de grotere uitdagingen van mijn opdrachtgevers rustig vorm te kunnen geven.

Ik denk dat het wel goed komt met mijn chillplek.

Nog een paar uur werken en dan is het eindelijk zover: Istanbul here we come!

Het plan lag er al twee jaar en op de een of andere manier ‘kwam het er niet van’. Uiteindelijk hebben we, mijn goede vriendin Willeke en ik, ons in december ‘even kwaad gemaakt’ en via internet een (hopelijk) geweldig hotel mèt hammam geboekt. Overdag veel lopen, veel zien, veel lachen en ’s avonds heerlijk ontspannen. read more

Gerry Rafferty is dood… En dat doet me wat. Niet omdat ik de man persoonlijk kende, maar vanwege het prachtige nummer ‘Baker Street’.

Of misschien vond ik het wel zo mooi omdat het het ‘lijflied’ van mijn broer Marc was. Toen Marc op 12-jarige leeftijd langdurig in het ziekenhuis lag vanwege een zware hartoperatie was dit nummer een hit en hoorde hij t dagelijks ieder uur. Het is hem altijd bij gebleven en ooit heeft hij tegen me gezegd hoe veel dat nummer hem deed denken aan die tijd, aan die zware periode met ups en downs. Het was een nummer waar hij verdrietig van werd als hij in een verdrietige periode zat; maar ook een nummer waar hij enorm vrolijk van werd als het goed met hem ging. Knap…die twee kanten van Baker Street.

Toen we in februari 2008 bij elkaar zaten om de crematie voor te bereiden en de vraag kwam welke muziek er gedraaid moest worden, was de keuze dan ook niet moeilijk…

Gerry Rafferty on Youtube

Een psychologische roman over volwassen worden’. Ook hier krijgt Hesse het voor elkaar je mee te nemen in de wereld van de hoofdpersoon, een puber deze keer. Je voelt de druk, de hormoonschommelingen, de onzekerheid. Het is adembenemend goed geschreven en ondanks het akelige einde houd ik er geen vervelend gevoel aan over. read more

Hoe is het mogelijk dat een schrijver die al bijna 50 jaar dood is, mij zo kan raken…

Via Twitter werd ik geattendeerd op Hermann Hesse (1877-1962), een van de succesvolste schrijvers van de 20e eeuw, met een Nobelprijs en Goetheprijs op zijn naam. Het verhaal ‘Siddhartha’ gaat over een jongeman die zijn leven wijdt aan een zoektocht naar het ware zelf. Een mooi citaat: Wanneer iemand zoekt,’ zei Siddhartha,’ dan kan het licht gebeuren dat hij alleen oog heeft voor hetgeen hij zoekt, dat hij zichzelf  niet toestaat om iets te vinden, verblind is omdat hij alleen maar aan datgene denkt waarnaar hij op zoek is, omdat hij een omschreven doel heeft, en van dat doel bezeten is. Zoeken betekent: een doel hebben. Vinden daarentegen: vrij zijn, open staan, geen doel hebben. U, eerwaarde, bent misschien inderdaad een zoeker, want terwijl u uw doel nastreeft, ziet u veel over het hoofd van wat zich dicht onder uw ogen ophoudt.’

Alhoewel het soms wat moeizamer leest ben ik altijd wel gecharmeerd van de volzinnen die in die tijd werden gebruikt door schrijvers. De veelal lange zinnen die soms een halve pagina beslaan, laten me vaak juist de situatie of de tijd heel erg beleven, waardoor je het gevoel hebt er middenin te staan. Wat me vooral verbaasde is dat Hesse 50 jaar geleden al schreef over zaken die anno 2010 heel normaal zijn, maar toen nog niet algemeen geaccepteerd: ‘aanvaarden wat is’, mindfulness dus eigenlijk.

Meermalen was ik tot tranen geroerd door zijn beschrijvingen van ‘eenvoudige’ dingen en gebeurtenissen, waardoor ze een enorme schoonheid kregen. De beschrijving van de struggle tijdens zijn zoektocht, het ontdekken van een zoon en hem weer kwijtraken. De terugkomst bij de rivier en dan het besef dat hij door zijn zoektocht niet heeft gezien wat er al die tijd onder zijn neus al is. En dat iedereen voor zichzelf deze wijsheid moet vinden, door zelf te ervaren.

Een boek dat het waard is om nog eens gelezen te worden, en nog eens…

De stad bruist, overal terrassen, muziek, mensen, eetkraampjes, fietsenstallingen. Vertier voor iedereen, van jong tot oud en voor elke smaak. Een beetje kermisachtig, met allerlei kraampjes waar sieraden, henna tattoos, t-shirts en andere koopwaar wordt aangeprezen. De straten zijn overvol, iedere kroeg of straat met kroegen heeft een podium en op de meest populaire routes loop je regelmatig in de file. Eigenlijk niet mijn ding…

En toch heeft het iets. Zelfs om de stad heen bruist het. Terwijl de ene groep terug naar huis fietst, komt de volgende lichting aan de overkant richting stad gereden. Of je nu in Nijmegen, Malden of Druten woont, je komt geheid bekenden tegen op de overvolle terrassen of bij een van de podia op de verschillende pleinen. Iedereen heeft t deze week over de vierdaagse en de zomerfeesten, zelfs radio en tv zijn er vol van.

Dit jaar voor het eerst Habana bezocht. Een soort Parade in de begintijd, met allerlei rariteiten, aparte muzikanten en een beetje ‘flower power sfeer’. Heerlijk! En dan zijn er ook nog De Affaire en De Oase; alternatieve sfeer op het Valkhof, multiculti op het plein voor het Valkhofmuseum. Gisteravond traditiegetrouw geëindigd op de Grote Markt, waar je de hele avond door bekenden tegen het lijf loopt en iedereen, al dan niet op doortocht, even aanwipt. Het werd dus laat…

Vandaag op de fiets naar het Keizer Karelplein, waar ruim 36.000 wandelaars hun laatste kilometers aflegden. Een VIP-plaatsje bij een relatie, dus kijken onder het genot van een hapje en een drankje. En vanavond gaan velen de stad in voor een laatste ronde, anderen gaan naar huis, moe van een week feestvieren. Morgenvroeg wordt de stad letterlijk schoongeveegd en getuigen alleen nog de tribunes en de loopbrug op de Oranjesingel van het grootste wandelfestijn dat plaatsvond in de oudste stad van Nederland.

Heel speciaal, heel bijzonder…’onze’ Vierdaagse en Zomerfeesten.

Af en toe heb ik het heel even…dat gevoel van balans. Alles loopt en alles onder controle, tijd voor ontspanning…Die paar minuten per dag ben ik gelukkig, echt gelukkig!

Nu even zonder gekheid: wij vrouwen roepen wel trots dat we alles tegelijk kunnen, maar WILLEN we dat ook? Het liefst zou ik het huishouden bijvoorbeeld volledig aan een ander overlaten; ik vind werkelijk geen enkele huishoudelijke taak ook maar enigszins te doen. Koken vormt een uitzondering, als het maar barbecue of tapas of iets anders eenvoudigs is en er veel mensen komen eten. read more

Op de, redelijk beschermde, basisschool hobbelen de meeste kids mee en zijn er enkele uitschieters naar boven en naar beneden. Op de middelbare school begint het echte leven en beïnvloeden verschillende factoren het wel en wee van pubers in meer of mindere mate. Sinds mijn lieve huispubers op de middelbare school zitten, heb ik me regelmatig afgevraagd of bij het ontwikkelen van onderwijsmethoden wel de kenmerken van de doelgroep, pubers, zijn meegenomen.

Tijdens het opruimen van de zolder kwam ik het boek De Gekookte Kikker (Peter Camp/Funs Erens) tegen, vol metaforen die met dieren te maken hebben. En daar lees ik De hersenloze kwal, een metafoor over samenwerken en afstemmen, die me erg deed denken aan mijn ervaringen met het middelbare onderwijs. read more