Vivaz
Klant is koning?

Vandaag was ik even in Nijmegen. Koffie gedronken bij mijn favoriete koffiecafé Met Passie, om daarna in de Marikenstraat nog een boodschap te doen. Ik liep naar binnen bij een filiaal van een landelijke keten van parfumeriezaken. Ooit had ik een monstertje van een foundation uitgeprobeerd en omdat het spul me beviel, een foto gemaakt van de lege verpakking. Omdat ik nu eenmaal niet zo’n ster ben in het onthouden van cosmeticamerken. Het is maar wat je belangrijk vindt. Het was rustig, ik was de enige klant. Een van de dames keek me aan dus ik pakte mijn telefoon terwijl ik haar uitlegde dat ik de prijs van een specifiek product zocht. Weinig reactie, maar dat kan. Ze antwoordt dat het Chanel is en op mijn – wellicht onnozele – vraag of spf10 iets met de teint te maken heeft antwoordt ze bits dat dat de beschermingsfactor is. Erbij kijkend alsof ik ma Flodder ben (terwijl ik toch hoge hakken en een driekwart lange leren jas aan had, jawel). Ik vraag haar wat het product kost en – nog net niet zuchtend – loopt ze naar de Chanel hoek. Enigszins venijnig trekt ze de la open en even geïrriteerd doet ze hem weer dicht. De prijs volgt, terwijl ze haar blik op de la gericht houdt. Moedig stel ik nog één vraag, alvorens de winkel uit te lopen met het voornemen nooit meer een voet in deze parfumeriezaak te zetten. In de reformwinkel verderop werd ik gelukkig geweldig geholpen en werd me ook nog een fijne dag gewenst. Weer in de auto bedacht ik me dat ik nog wel ‘even’ die ene mooie schoenenzaak in kon lopen. Die zaak die mijn favo maar o zo prijzige schoenenmerk verkoopt, ik noem het maar even Fred. Ik parkeer mijn auto, loop binnen, kijk rond, kwijl, loop verder. Geen sjoege van de dame die achter de kassa op een kruk zit. Ik wens haar een goede morgen, kijk verder en loop weer terug naar de hoek waar Fred staat uitgestald. Nog steeds geen sjoege, iets op haar schoot is veel interessanter (50 tinten grijs?). Ik voelde niet de behoefte om een schoen te passen en enigszins ongemakkelijk liep ik weer naar buiten, nog netjes ‘bedankt’ roepend (waarvoor eigenlijk?). De dame reageert met een groet en verdiept zich weer in iets op haar schoot. O, wat gaat het slecht met de economie.

2 Comments

  • Met deze ervaringen zou ik er ook nooit meer heen gaan.
    Wij werken in onze winkel op de manier zoals ik zélf ook graag geholpen zou willen worden. Ik behoor zélf tot de 50+-groep en wij richten ons op de 35+-ers. Daar wordt een stukje service en ‘klantgerichtheid’ in ieder geval gewaardeerd.
    Het maakt ook onze eigen dag een stúk leuker.

Ik ben benieuwd naar je reactie!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* *