Of ook: wat je geeft, krijg je terug.
Voor hondenliefhebbers een bekend verschijnsel: je hebt haast, maar het beestje moet toch echt nog even uit voordat je de rest van de dag weg kunt. Dus park in, snel rondje en weer terug….niets snel rondje, want juist vandaag besluit ‘hond’ dat ie wat meer tijd nodig heeft om een plaatsje te zoeken voor z’n behoefte, dat er heel veel fijne geurtjes zijn die allemaal besnuffeld moeten worden en …o, leuk, vriendin Hond is ook in het park, ‘jippie’! Je staat langs de kant en weet dat alleen kalmte je kan redden. En toch…klinkt in je beheerste stem schijnbaar de verbetenheid, irritatie, haast, whatever, door. Hond gaat dus door met waar hij mee bezig is, zelfs zonder op te kijken!
Vanochtend beende ik zelf met stevige pas door het park en na een halve ronde realiseerde ik me dat mijn hond Paco toch minstens een halve kilometer achter me was. Irritatie komt op, ik maak me klaar om een oerkreet te geven…en bedenk me net op tijd. Met mijn liefste, zo hoog mogelijke, stemmetje, denkend aan dat lieve, wollige blonde knuffeldier roep ik ‘Paco, kom maar’. En daar kwam ie, helemaal blij, met wapperende haren, op me afgerend. Ok, ik heb even om me heen gekeken of niemand me kon horen, voordat ik dat belachelijke stemmetje opzette. Maar het werkt dus wel.
De wijze waarop je iets zegt, bepaalt of de ontvanger je boodschap ook zo oppikt als de bedoeling is. Volgens mij weten we allemaal dat het zo werkt, alleen jammer dat veel mensen het nog niet in praktijk brengen. Het zou het leven voor iedereen nog een stuk aangenamer maken!
Denk maar eens aan de telefoniste die om een of andere reden niet lekker in haar vel zit: ze is chagrijnig, neemt telefoon ook in die stemming op. De andere kant hoort het chagrijn en reageert idem. Resultaat: een akelig gesprek dat bij beiden zo ook blijft hangen en dus de dag niet leuker maakt. Maar extra vervelend is dat het bedrijf ook als negatieve ervaring blijft hangen bij de beller.
Het is best begrijpelijk als alles tegenzit: file, regen, geen parkeerplaats, te laat, koffie koud. Zit je eindelijk achter je bureau, gaat die rottelefoon ook nog eens. Welke idioot waagt het jou nu, op dit onmogelijke moment, terwijl je nog niet eens koffie op hebt, te bellen??!!!! En toch bedenk je je de volgende keer even als de telefoon gaat. Je gaat rechtop zitten en neemt op met echt enorm overdreven blije stem. De andere kant hoort de blije stem en de positieve toon is gezet. Zo simpel is het dus echt, probeer het een keer en doe blij terwijl je het niet bent. Je zult zien dat jouw dag er ineens een stuk aangenamer door wordt.
