by Caroline on 06/28/2010
Vanochtend gesprek gevoerd met de afdelingsleider van de havo, samen met mijn dochter. Mijn lieve kleine meid, die inmiddels is uitgegroeid tot een mooie jongedame, met haar hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Een 6,9 als gemiddeld eindcijfer, dus kandidaat voor de havo….dat wil zeggen… ALS….
Want dan ben je er tegenwoordig nog lang niet. Mijn dochter weet wat ze wil, ze heeft een hbo-studie in haar hoofd en gaf me dus al twee maanden geleden aan dat ze ECHT NIET naar het ROC zou gaan. Ok, wat mij betreft prima. Ik heb er het vertrouwen in en al had ik dat niet, dan nog vind ik dat een puber het recht heeft om op haar muiltje te gaan, plat gezegd.
Zo niet middelbare scholen, schijnbaar. Die kiezen voor absolute zekerheid, met jongeren die zelf absoluut onzeker zijn over alles in hun leven, in deze fase. En vooral aanscherpen die toelatingseisen, want de Elsevier score staat op de tocht! Ok, op grond van haar cijfers en haar schriftelijke motivatie ‘mag’ mijn dochter dus naar de havo van het afdelingshoofd. MAAARRRRRRRR…eerst wil hij nog spreken met de afdelingsleider van het vmbo-t, want er zijn drie leerkrachten die twijfelen of ze het aankan, qua capaciteit en qua inzet. ‘Of ze een beetje eigenwijs is’ vraagt de afdelingsleider vervolgens aan haar. Tess lacht en knikt een beetje verlegen. Ik zit er naast en denk ‘niet mee bemoeien, dat zal toch niet de reden zijn van de twijfel, ik ken immers alleen maar eigenwijze pubers’? Vervolgens meldt hij dat het op grond van de uitspraak van de afdelingsleider vmbo-t nog een ‘voorwaardelijk’ kan worden.
Dus, een kind dat in de afgelopen vier jaar nauwelijks heeft gespijbeld, altijd keurig is over gegaan, een prachtige eindlijst heeft en weet waarom ze het wil, zou voorwaardelijk naar de havo gaan? No way! ‘Voorwaardelijk’…het klinkt als een gevangenisstraf . Maar ‘nee, zo moet u het toch niet zien, het is een stimulans’. Jaha, stimulans, dreigement zal je bedoelen!
Natuurlijk heb ik duidelijk gemaakt dat ik het er niet mee eens ben en in het geval van ‘voorwaardelijk’ zeker nog in gesprek met hen ga, maar toch:
Waar zijn we in godsnaam mee bezig in Nederland? Mag een puber geen puber meer zijn, omdat ze niet met elke leerkracht volledig door een deur kan? Alsof alle leerkrachten perfect zijn…
Ik vind het te gek dat een kind dat met een voldoende slaagt en zeer gemotiveerd is, niet door mag stromen naar een opleiding van haar keuze. Deze moeder is dan ook vast van plan te vechten voor haar jong, want ze verdient gewoon een onvoorwaardelijk plekje op de havo met een 6,9 gemiddeld. Ze moet nog 16 worden en weet al wat ze wil; dat gun ik iedere ouder!
by Caroline on 05/17/2010
Op de, redelijk beschermde, basisschool hobbelen de meeste kids mee en zijn er enkele uitschieters naar boven en naar beneden. Op de middelbare school begint het echte leven en beïnvloeden verschillende factoren het wel en wee van pubers in meer of mindere mate. Sinds mijn lieve huispubers op de middelbare school zitten, heb ik me regelmatig afgevraagd of bij het ontwikkelen van onderwijsmethoden wel de kenmerken van de doelgroep, pubers, zijn meegenomen.
Tijdens het opruimen van de zolder kwam ik het boek De Gekookte Kikker (Peter Camp/Funs Erens) tegen, vol metaforen die met dieren te maken hebben. En daar lees ik De hersenloze kwal, een metafoor over samenwerken en afstemmen, die me erg deed denken aan mijn ervaringen met het middelbare onderwijs.
De Hersenloze kwal
Op een dag kwamen de dieren uit het bos bijeen en zeiden: ‘Wij moeten een school stichten. Een school voor dieren om echt Dier te kunnen worden’. En zij vroegen een klein groepje uit hun midden om een leerplan te maken voor de school. De commissie ging meteen aan het werk. Het konijn stond erop dat ‘hardlopen’ in het programma werd opgenomen. De torenvalk vond ‘kunstig vliegen’ het belangrijkste. De karper maakte duidelijk dat ‘geruisloos zwemmen’ erbij moest en de eekhoorn maakt zich sterk voor het onderdeel ‘klimmen tegen de kaarsrechte stammen van torenhoge bomen’.
En zo geschiedde. De school werd opengesteld. De schoolleiding zei dat de dieren zich in alle vakken moesten bekwamen. Om echt Dier te kunnen zijn.
Toen ging er iets verschrikkelijk fout.
Het konijntje was wereldkampioen hardlopen. Geen dier kon zo snel wegsprinten en haken slaan als hij. De schoolleiding vond dat het voor het konijntje belangrijk was, voor lichaam en geest, dat hij zich ook bekwaamde in het vliegen. men zette het konijntje op een hoge tak en zei: ‘Leer vliegen, konijntje’. Het arme dier sprong, tuimelde naar beneden, brak een achterpoot en viel een gat in zijn hoofd dat nooit meer overging. Zo kwam het dat hij voor hardlopen toch niet meer dan een 6 kreeg in plaats van een 10. maar voor vliegen kreeg hij een 3 in plaats van een 1. Want hij had het toch maar geprobeerd. De schoolleiding was zeer tevreden.
Met open mond zagen de dieren hoe de torenvalk zijn acrobatische kunsten in de lucht vertoonde. Toch merkte de schoolleiding op dat het voor een torenvalk van grote waarde was dat hij, net als het konijn, holen kon graven in de grond. De valk nu deed zijn uiterste best, brak echter jammer genoeg zijn snavel en kneusde zijn vleugels. Waardoor hij nauwelijks nog vliegen kon en in plaats van met een 10, met een 5 eindigde. Maar op holen graven haalde hij een 4 in plaats van een 1. En evenzo verging het alle andere dieren.
En wie haalde tenslotte de beste cijfers? Dat was de hersenloze kwal, die zwibbelend en zwabbelend alle proeven redelijk wist te doorstaan. Zijn botten breken kon hij niet, hij had er immers geen. En zo werd hij tot beste van de klas uitgeroepen.
