Vivaz
Dag lieve Paco
Dag lieve Paco
By: Caroline Verhees, Categories: Wat mij bezighoudt, 0 comments

Geen ongeduldige piep ‘s morgens, onderaan de trap, een poot tegen de houten plaat die jou moest beletten naar boven te komen.
Geen rondje park, die dagelijkse kilometer waar we samen zo van genoten. Op de terugweg versnelde je pas aanmerkelijk, want: eten!
Geen vragend koppie om de hoek van de keuken, zodra je de melkschuimer hoort piepen. Het drupje melk in jouw bak was ons vaste koffiemomentje samen.

 

Ik was je nooit kwijt in huis. Jij was waar ik was, op maximaal twee meter afstand. Als ik weg moest keek je me met je lieve bruine ogen aan met een blik van ‘ongezellig’. En als ik terugkwam was er altijd een warm welkom.

 

We hebben samen wat verdriet gehad; bij de mensen die ik heb verloren, was er thuis altijd die trouwe hondenkop direct op mijn schoot. Je voelde het, nog voor ik een traan liet.

 

Als ik Tom en Tess noemde, dan gingen de oortjes op scherp. De kinderen waren dan wel het huis uit de laatste jaren, maar vergeten deed je ze natuurlijk niet. De roedel was weer fijn compleet als ze thuis kwamen eten; jij lag tevreden in de buurt van de drukte.

 

Oud worden is niet leuk: ook voor jou kwamen de kwalen. Je kreeg staar, werd wat doof. De uren bij de trimster waren te lang om vol te houden, dus gingen je prachtige lange haren eraf. Dat vond je niks, je voelde je letterlijk en figuurlijk kaal, dat weet ik zeker. Maar het moest, om je comfortabel de laatste jaren te laten leven.
Lang lopen ging niet meer; het rondje park ‘s morgens was het enige wandelingetje nog, de andere uitlaatmomenten gingen niet verder dan de overkant van de straat of heel soms, als je echt fit was en er zelf zin in had, een half rondje park.
Je dronk veel water, plaste veel, maar het leek je niet te deren. Elke keer weer die gang naar de achterdeur vanaf de waterbak, om de volle blaas te legen voordat de verse sloot water daar was aangekomen.

 

Jouw laatste dagen waren niet fijn, al heb je geen pijn gehad. Je leek fit toen je voor een kleine ingreep – een bloedende wrat op je neus – onder een licht roesje ging. Een roesje waar je normaal gesproken niks van zou merken, want zelfs met zware narcoses was jij een halve dag later altijd alweer op de been en op zoek naar eten.
Deze keer werd je misselijk, kreeg je diarree en werd je slomer. Een infuus met vocht en allerlei middelen om je aan te sterken, de diarree te stoppen, mochten helaas niet baten. Op 12 augustus om 23.30 uur, een dag voor je 13e verjaardag, ben je thuis bij ons ingeslapen. Gelukkig nog voor de dierenarts de middelen klaar had om jou uit je lijden te verlossen. Je koos ervoor mij los te laten, in plaats van ik jou. En dat was fijn, want ik kon het niet.

 

Het is goed, je lijfje was op. Vette pech, waarschijnlijk een darmvirus dat zich nog niet had geopenbaard, heeft je de das om gedaan. Maar als dat niet was gebeurd, was de vergrootte bijnier die we enkele weken geleden op een echo zagen, je parten gaan spelen. Dan waren we regelmatig naar de dierenarts gegaan voor allerlei onderzoeken en prikjes. En ondanks dat je je daar verheugde op het koekje, was dat nooit een pretje voor je.

 

Maar tussen ratio en emotie zit een enorm gat. Ik wilde je nog niet kwijt. De afgelopen 48 uur heb ik alleen maar de pijn van echte liefde gevoeld. Echte liefde voor een vriend die altijd luisterde, er onvoorwaardelijk en zonder oordelen voor me was en die volledig op mij vertrouwde.

 

Het ga je goed lieve Paco, grote vriend. Ik hoop dat je flink geknuffeld wordt door mijn lieve broer, vader en moeder daar boven.

Ik ben benieuwd naar je reactie!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.