Vivaz
Pril geluk… of niet?
Pril geluk… of niet?
By: Caroline Verhees, Categories: Wat mij bezighoudt, 1 comment

Ergens begin maart zag ik ‘s morgens vroeg een woerd in onze tuin. Dat verbaasde me, aangezien onze tuin hermetisch is afgesloten en een eend dus bewust onze tuin in moet vliegen. Waar een hond waakt (nou ja) en diverse buurkatten hun speelterrein hebben.

2015-04-24-08.33.49.jpg

 

Ongeveer een maand geleden stond deze dame op het raam te tikken in de achtertuin. Na het hele avontuur, dat hieronder volgt, heb ik de tuin minutieus onderzocht en ben ik tot de conclusie gekomen dat zij onder één van de struiken in onze tuin heeft zitten broeden. Dat duurt vier weken en schijnbaar zijn de jonge eenden heel snel in staat om zichzelf voort te bewegen. Waarop moeder zich waarschijnlijk bedacht heeft dat nu toch het moment was gekomen om te kijken hoe ze uit deze ‘veilige omgeving’ weg kon komen.2015-04-24-08.34.08.jpg

 

 

 

Toen ik aanstalten maakte om de achterdeur open te doen, verzamelde ze met één ‘kwek’ haar grut om haar heen en wachtte op mijn komst. Ondertussen had ik nog de tegenwoordigheid van geest om W. uit zijn bed te roepen, zodat hij onze sullige, maar voor vogels monsterachtige, Paco mee naar buiten kon nemen. Ver weg van het ‘parcours’, zodat moeder Eend niet gestresst zou kunnen raken tijdens de overtocht

 

Je zou denken dat het a piece of cake was om moeder en haar 12 nazaten te begeleiden naar ‘de overkant’, de sloot aan de voorzijde van ons huis. Maar ze verdedigde zich met hand en tand; ik zou geen vinger uitsteken naar haar kleintjes! Met een winterjas heb ik moeder met haar kroost richting de achterdeur gedreven. En ja hoor, het pad naar de vrijheid was gevonden!

 

Op de oprit verzamelt moeder haar kroost, kijkt om zich heen en stapt vervolgens kordaat de straat op.

 

Mijn opdracht is duidelijk nog niet afgerond. Ik spring op de weg, hef mijn handen om het snel naderende verkeer af te laten remmen en help de twaalf duckies naar de overkant, waar moeder inmiddels al een veilig heenkomen heeft gezocht op het gras (volgens mij gaat dát bij de mensen anders). Eén voor één help ik de kinderen door een zetje onder de billen de hoge stoeprand op, in eerste instantie onder luid protest van ma. Tot ze in de gaten had dat ik haar kleintjes niet opat maar hielp en ze rustig afwachtte tot alles op het gras stond.

 

Missie geslaagd.

 

Een week later zie ik twee zwart-geel pluizige dingen op het asfalt bij mij in de straat geplakt zitten. Zouden dat….?

 

Nog een week later zie ik pa en moe Eend met welgeteld één jong in de sloot zwemmen. De rest was nergens te bekennen.

 

Vorig weekend open ik de gordijnen aan de tuinzijde en zie moeder Eend parmantig door mijn tuin lopen. Op zoek naar een plek voor leg nummer 2?

1 Comment

Ik ben benieuwd naar je reactie!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

* *